Olympiastadion Berlin.

Berlin, sierpień 1936 roku. Flagi ze swastyką powiewają na wietrze. Trzytysięczny chór pod wodzą Richarda Straussa śpiewa hymn Niemiec i hymn partii nazistowskiej. Gdy muzyka milknie rozbrzmiewa głośno wielki dzwon olimpijski. Słynna Leni Riefenstahl wraz ze swymi współpracownikami krząta się i kręci ujęcia do nowego, propagandowego filmu "Olympia". Sportowcy z całego świata tłumnie zgromadzili się na pięknym Stadionie Olimpijskim czekając na jeden z ważniejszych dni w ich sportowym życiu- uroczyste rozpoczęcie XI Letnich Igrzysk Olimpijskich. Przyjechali tu z nadzieją na zwycięstwa, medale i sławę. Dla Hitlera zaś jest to okazja do zaprezentowania Niemiec na arenie międzynarodowej i pochwalenia się swoim krajem. W tym czasie zaprzestano nawet antysemickiej polityki i ataków na Żydów. Stadion Olimpijski, wybudowany z rozmachem miał być jednym z symboli niemieckiej potęgi.

Berlin - kolejna odsłona.

Wejście na Olympiastadion

Nadszedł oczekiwany długi weekend, a wraz z nim krótki wypad z Mamą do Berlina. Polski Bus przyjeżdża spóźniony ok. 40 minut. Na miejsce jednak docieramy prawie na czas. Szybko udajemy się do hotelu, zostawiamy bagaże i idziemy na obiad do meksykańskiej knajpy. Tym razem mamy sporo czasu, nie musimy się nigdzie spieszyć. Nasz pierwszy przystanek- Potsdamer Platz i tu niespodzianka! Świąteczny jarmark jest już otwarty. Kolejka ludzi czeka do zjazdu na oponach ze stromej, szerokiej i pełnej sztucznego śniegu zjeżdżalni. Obok grupa znajomych zanoszących się śmiechem gra w coś co przypomina curling tyle, że bez szczotek.

Berlin klasycznie.

Oranienburger Strasse

Już jakiś czas temu w najbliższym gronie rodzinnym zdecydowaliśmy, że udamy się w kwietniu na jednodniówkę do Berlina. W ostatniej chwili zmienił się tylko skład. Wypadła jedna osoba, a na jej miejsce wskoczyła inna. Zmiana ta była o tyle istotna, że nowy członek ekipy wybierał się do Berlina po raz pierwszy. Został więc mocno zmodyfikowany plan zwiedzania, w taki sposób, aby pokazać mu najważniejsze (hm najbardziej znane) miejsca. Zwiedzanie zaczęło się jednak już na trasie od bardzo spontanicznego i krótkiego zjazdu z autostrady w kierunku Świebodzina. Tak, pojechaliśmy zobaczyć ten bardzo duży i bardzo kiczowaty pomnik. Jak go widzę to na usta ciśnie mi się tylko jedno słowo: masakra. 

Berlińskie top ten.

Alexanderplatz

W Berlinie staram się bywać przynajmniej raz w roku i od dłuższego czasu mi się to udaje. Nie powala mnie architekturą, ale ma w sobie coś, co przyciąga mnie do niego nieustannie. Czy to ludzie - mieszanka kulturowa, wyznaniowa, światopoglądowa? Czy to, że unosi się tam duch historii, w zasadzie tej najnowszej? Czy to specyficzna, luźna atmosfera panująca w tym mieście? Czy to owiane już legendą nocne życie Berlina? A może fakt, że bardzo lubię robić w Berlinie zakupy? Myślę, że każdy z tych powodów jest ważny. Mój kolega, który od paru lat mieszka w stolicy Niemiec mówi, że jest to miasto, w którym dozwolone jest wszystko poza jeżdżeniem rowerem po Pomniku Pomordowanych Żydów Europy.